Als fervent toerfietser weet ik inmiddels dat je allerlei soorten beentjes kunt hebben. Stramme en stijve beentjes bijvoorbeeld, maar ook moeilijke beentjes, soepele beentjes en slappe beentjes. Of goeie beentjes, al praat je dan eerder over ‘goeie benen’ want dat klinkt een stuk flinker.
Uit ervaring weet ik dat verzuurde benen het je heel erg moeilijk maken. Hetzelfde gebeurt ook als je pap in de benen hebt. Of kramp… ook dát is echt heel erg.
Naast de beentjes kunnen ook de heupen behoorlijk opspelen. Zo heb ik het bij de start van een fietstocht vaak op of rond mijn heupen. Dan zit het gewoon niet goed, doet het zeer en kan ik niet lekker fietsen. Inmiddels weet ik dat ik dan gewoon even moet afstappen en mijn ‘benen goed moet zetten’. Zo noem ik dat maar. Ik zwaai dan de benen even flink alle kanten op. Ziet er niet uit, maar het werkt wel. Het is dé manier om moeilijke benen en weerbarstige heupen uiteindelijk goed aan het werk te krijgen.
Maar recent heb ik echt iets heel bijzonders meegemaakt. Ik was op bezoek bij een podotherapeut om de zooltjes van mijn wandelschoenen te laten vernieuwen. Nou kijkt zo’n ‘peut’ altijd graag even verder dan sec de vraag waarmee je komt. Dus bestudeerde de man uitgebreid de stand van mijn bekken, benen, knieën en enkels. Waarna hij mij verzocht om op de behandelbank te gaan zitten en mijn rechter been in een hoek van 45° te zetten. Zonder verdere aankondiging ging de podo op mijn voet zitten, pakte mijn been stevig beet en drukte een paar keer flink hard onder mijn knieschuif. Om na enkele minuten het hele ritueel op links te herhalen. Ik volgde de behandeling vol verbazing: ‘Wat was deze man allemaal aan het doen?’
“Zo”, zei de podo toen links en rechts onder handen waren genomen, “jouw onderbenen staan weer recht, dat zal een stuk makkelijker lopen.” Ik kon bijna niet geloven wat ik hoorde. Al 60 jaar lang staan mijn voeten een beetje naar buiten. En nu is dat zomaar – in één onbewaakt ogenblik – zonder nadere aankondiging – ongedaan gemaakt. Sinds deze opmerkelijke behandeling kan ik verder door mijn knieën zakken en loop ik voortaan… gewoon: recht zo die gaat!
Pfff… Het kan raar verkeren met die beentjes…