Winterblues

Ik zit in een dip. Een hele, natte, diepe dip. En het is maar zeer de vraag of ik hier óóit nog uitkom. Al weken regent het: onophoudelijk. Wat zeg ik: weken? Het regent al maanden! Januari is nog maar op de helft en het heeft al 92 mm geregend tegen 72 mm wat er normaal in de hele maand hoort te vallen.

Het overvloedig regenen is in het najaar van 2022 begonnen en met uitzondering van één weekje met vorst en zelfs schaatsplezier is de regen niet meer weggegaan. Het regent, regent, regent alsof het de normaalste zaak van de wereld is. “Het is vies, vuil, pleurisweer” om maar eens een heel toepasselijk liedje van een bekend Rotterdams duo aan te halen. ‘It’s raining cats and dogs’ al zie je geen hond of kat op straat met dit pokkenweer. Die zijn ook niet gek! Het woord ‘hondenweer’ schijnt trouwens al een heel oud begrip te zijn en betekent dat het weer zó slecht is dat je zelfs de hond niet naar buiten laat gaan.

Nou heb ik normaal gesproken helemaal geen last van een beetje regen. Als tijdens een kampeervakantie de regen een paar dagen top het tentdoek klettert, zul je mij niet horen klagen. Gewoon je pyjamabroek aanhouden en een dik vest aantrekken en lekker lang lezen in de knusse tent. In het vertrouwen dat de tent niet lek is natuurlijk. Vroeg naar bed en lang uitslapen en gewoon wachten tot het weer droog is. En dan… hup naar buiten. Zo fijn! Ook thuis klaag ik zelden tot nooit over een regenbuitje; zelfs niet als het wat te lang duurt. Niks zo gezellig als ‘de regen die zachtjes tegen het raam tikt’. Binnen is het behaaglijk. Lekker met een goed boek op de bank of de hele dag films kijken. Extra uitgebreid koken en tafelen en wat vaker mensen uitnodigen. Nee, mijn gemoed heeft nooit, maar dan ook echt nooit, te lijden onder een overvloed aan regenwater.

Behalve nu dan. Want bij alles geldt: als je maar lang genoeg treitert, krijgt zelfs de grootste optimist last van de winterblues. En dus zit ik nu in een dip. Luister ik naar depressieve liedjes op de radio. Lig ik onder een dekentje op de bank en doe ik niks. Helemaal niks. Geen boek, geen film, geen uitgebreide etentjes. Alleen maar wachten. Wachten tot er genoeg water uit de hemel is gevallen.

Het lijkt wel of de hemel huilt. . Hartverscheurend huilt om alles wat er gaande is in de wereld. Oekraïne, Iran, Peru, klimaatcrisis, energiecrisis, woningnood, mensen op de vlucht, inflatie, protesten, stakingen, bedreigingen, polarisatie… Waarachtig: de hemel huilt en ik huil mee. De winterblues, de winterblues: het heeft me te pakken en ik zak er helemaal in.

Maar ook al huilt de hemel met lange, dikke tranen, er komt een moment dat de zon weer achter de wolken tevoorschijn kruipt. Deze winterblues gaat voorbij. Zeker weten!

2 gedachten over “Winterblues

  1. Hahahahaha dat liedje achter dat zeer herkenbare depri verhaal aan, geweldiggg. Dankjewel Silvia voor dit keigoede verhaaltje, met die conclusie dat de hemel huilt! Dat denk ik ook.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: