Intens

Verhuizen (3)

Al weken ben ik aan het inpakken. Alles wikkel ik zorgvuldig in papier om het te laten verdwijnen in dozen: talloze dozen. Ik ben al wel vijf keer naar de kringloopwinkel gereden, want ik moet kritisch zijn op wat wel of niet mee mag in de verhuizing. En even zo vaak heb ik de milieustraatMeer lezen over “Verhuizen (3)”

Dramaqueen

Met nog één week te gaan in mijn vertrouwde dorp had ik voor vandaag een afscheidstoertje ingepland. Kriskras ben ik door de straten gefietst op zoek naar al mijn favoriete adresjes van de afgelopen 30 jaar. Zo had ik een korte afspraak bij mijn huisarts. We kennen elkaar al 30 jaar en dan weet jeMeer lezen over “Dramaqueen”

Waterbed

Al meer dan 30 jaar slaap ik op een waterbed. Heerlijk! Wat mij betreft zou iedereen op een waterbed moeten slapen. Zo lekker zacht. En altijd precies op de juiste temperatuur: nooit te koud en niet te warm. Elke avond vind ik het een feest om mijn bed in te kruipen. Ik schommel mezelf zachtjesMeer lezen over “Waterbed”

Verhuizen (2)

Natuurlijk is het een luxeprobleem, dat weet ik ook wel. Maar toch… ook een luxeprobleem kan heus wel een probleem zijn. Neem nou bijvoorbeeld mijn situatie: ik bezit op dit moment twee huizen. ‘Niet slecht’, hoor ik je denken. ‘Heel wat beter dan géén huis hebben’. Maar het probleem is dat ik het helemaal nietMeer lezen over “Verhuizen (2)”

What you see

Ik zit met 5 vrouwen en één man in een bedompt cursuslokaaltje. Er wordt flink gemopperd: op de lift die ontbreekt, op de haperende techniek waardoor de docent haar presentatie niet kan doen, op het gebrek aan frisse lucht én op de tocht die ontstaat als ik een raam openzet. Ik heb nu al spijtMeer lezen over “What you see”

Tot de dood ons scheidt

“Gaat u iemand blij maken”, vraag ik de oude heer als we allebei voor het stoplicht moeten wachten. Als antwoord op mijn vraag kijkt hij meteen naar de grote, rode envelop in zijn linkerhand waarop in sierlijke letters zorgvuldig de naam van de ontvanger is geschreven. Linksboven ontwaar ik zelfs een glinsterend hartje. Zijn blikMeer lezen over “Tot de dood ons scheidt”

De trein

Ik reis nooit met de trein; echt helemaal nooit. Maar vandaag gaat het er dan toch een keer van komen. Zonder de rein zijn onze plannen gewoon niet rond te krijgen. Vanmiddag ga ik met de vriend naar een feestje in Zwolle. Vanavond wil hij met een jeugdvriend een hapje eten in de stad enMeer lezen over “De trein”

Pricilla

Van verre zie ik haar al aankomen. Een vriendin van vroeger die ik in geen 25 jaar meer heb gezien. Pricilla: een superknappe meid; toentertijd dan. Ruim tien jaar jonger dan ik en dat moest ze vroeger dan ook irritant vaak zeggen. Met haar opvallende verschijning trok ze alle aandacht naar zich toe. De mannenMeer lezen over “Pricilla”

Herinneringspad

Het is zo’n mooie, zwoele zomeravond. Met zes Nederlanders en vier Italianen zitten we aan een lange tafel te genieten van een heerlijke maaltijd en van de ondergaande zon. We zijn allemaal te gast op een camping ergens ver weggestopt in de prachtige natuur van West-Italië. Elke avond komen we hier samen aan de groteMeer lezen over “Herinneringspad”

Engelengeduld

Eigenlijk heb ik er meteen een beetje spijt van: dat ik tijdens de lunch op een gezellig terras aan het water op de oude heer heb gereageerd. De man zit alleen aan een tafeltje en roept frequent en dwingend om de ober, die maar niet wil komen. Ik heb hem zojuist gezegd: “dat hij eenMeer lezen over “Engelengeduld”

Kledingadviezen

Als het even kan, loop ik ’s morgens een rondje door het huis. Gewoon de dag fijn beginnen door eerst even alle medewerkers en bewoners te begroeten. “Hallo Petra. Goed geslapen?” “Goede morgen mevrouw Gerrits. Zal ik u naar de ontbijttafel begeleiden?” “Wat fijn om u weer te zien, mevrouw Henen. En wat ziet uMeer lezen over “Kledingadviezen”

Houdoe!

Ik ben geboren en getogen in de ‘saaiste stad van Nederland’. Na 30 jaar verhuisde ik naar het ‘groenste dorp van ons land’. En nu – weer 30 jaar later – sta ik op het punt om in de Gelderse ‘city of life sciences’ te gaan wonen. Mijn eigen vertrouwde Brabant na 60 jaar loslaten,Meer lezen over “Houdoe!”

Zo stil in mei!

Het is doodstil in het kleine zaaltje van het Mariapaviljoen in de Bosche binnenstad. Als de laatste klanken van het Taptoe-signaal wegsterven, buigt iedereen deemoedig het hoofd om stil te staan bij de vele slachtoffers van oorlog en geweld. “Nooit meer oorlog,” memoreer ik in gedachten, “en wat gebeurt er? Er is meer oorlog danMeer lezen over “Zo stil in mei!”

Ruzie maken

Ik kan er vol bewondering naar kijken: mensen die boos worden, tegen elkaar tekeer gaan, het weer goed maken en gewoon verder gaan. ‘Ruziemaken’ is een vaardigheid die je moet leren. Dan is het maar wat fijn als je daar al op jonge leeftijd mee kunt beginnen. En nog fijner is het als je eenMeer lezen over “Ruzie maken”

Stapelboterhammen

Ooit was hij een goed opgeleide man met een behoorlijk hoge functie. Hij ontwierp moeilijke dingen die vaak het begin waren van nieuwe technologieën. Maar nu… nu is hij een man op leeftijd in de laatste fase van een genadeloze dementie. Een man voor wie alle normale, dagelijkse handelingen zijn verworden tot onuitvoerbare hindernissen. TaalMeer lezen over “Stapelboterhammen”

Opruimen

Voor de zoveelste keer in de afgelopen maanden open ik wéér alle kasten in mijn woonkamer en keuken voor een opruimronde. Ik verzamel de oude kopjes en glazen die nu eindelijk eens naar de kringloop mogen. Kookboeken waar ik toch nooit in kijk, gaan naar iemand die nog graag vanuit het boek kokkerelt. Ik zoekMeer lezen over “Opruimen”

Stroopwafel

Meedraaien in de nachtdienst; dát moest ik als locatiemanager maar eens een keer doen. Zo zou ik sfeer kunnen proeven en tegelijkertijd meer beeld krijgen bij de werkzaamheden in de nacht. De ingeplande medewerker is een jonge verzorgende die voor het eerst van haar leven een nachtdienst draait; ik een oude rot in het vakMeer lezen over “Stroopwafel”

Vrienden

Negentien waren ze; hun haren lang en de brilletjes rond. Dromend van ‘love and peace‘. Beladen met zware rugzakken trokken ze liftend door Europa. De wijde wereld verkennend tussen de middelbare school en een nog eindeloze toekomst. Eeuwige studenten die zonder schroom voor élk universiteitsjaar minstens twee jaar nodig meenden te hebben. Ze hielden vanMeer lezen over “Vrienden”

Praatpaal

Het was mijn bedoeling om er nooit, maar dan ook echt nóóit over te beginnen. Omdat ik mij in mijn verhaaltjes het liefst onthou van de vele ergernissen die op een mens afkomen. Maar nu wil het even niet meer lukken; ik kan het gewoon niet meer stilhouden. Het lijkt immers wel een ziekte, eenMeer lezen over “Praatpaal”

Laden…

Er is iets fout gegaan. Vernieuw de pagina en/of probeer het opnieuw.

Meld je aan voor mijn blog…

En krijg nieuwe verhalen direct in je mailbox.

%d bloggers liken dit: