“Misschien zit er nog wel een mooi verhaal verstopt in jou hersteltraject”, merkte een kennis op. Ze belde me om naar het verloop van mijn revalidatie te vragen. De operatie was inmiddels een paar weken geleden en mijn dagen vulden zich met oefeningen, oefeningen en nog eens oefeningen, de nodige rustmomenten en kleine stapjes voorwaarts. Ik kon met geen mogelijkheid bedenken welk mooi verhaal daarin opgesloten zou kunnen zitten.
Tegen de bezoekers die langskwamen, deed ik gedetailleerd het verhaal van de operatie waar ik als een angsthaas tegenop had gezien. Hoe het allemaal meegevallen was om de doodeenvoudige reden dat ik er niets van meegekregen had (leve de ruggenprik en het roesje!). Ik roemde de vriendelijke en deskundige zorg en ik telde mijn zegeningen. Ik was immers verlost van de pijn die mij steeds meer in in mijn bewegingsvrijheid had belemmerd. Nu de operatie achter de rug was en het hersteltraject succesvol was ingezet, werd alles beter dan het was. Lange fietstochten, wandelingen en heerlijke kampeervakanties kwamen eindelijk weer in beeld.
Maar om nou te zeggen dat mijn revalidatie voer was voor een verhaal? Nou nee, dat zag ik niet zo zitten. Ondanks de dagelijkse progressie was ik vooral ongeduldig. Ik had het gevoel dat ik van alles miste. Mijn dagen waren saai en onbetekenend. Ik had zo weinig te vertellen anders dan het verhaal van de operatie. Een verhaal dat inmiddels voelde als een grijsgedraaide plaat.
“Eigenlijk is deze revalidatie voor jou dus de ultieme oefening in geduld”, gaf weer iemand anders mij te kennen. “En als het om jouzelf gaat, is dat immers precies wat jij niet hebt: geduld”, kwam er nog achteraan. Tja, dat kon ik niet ontkennen. Als het even kan, moet bij mij alles goed, snel en liefst meteen. Waarom uitstellen wat je nu kunt aanpakken? Waarom genoegen nemen met een 7 als het ook een 9 kan zijn?
Maar nu gaat die vlieger dus niet op. In een rustig tempo doe ik mijn oefeningen en tussentijds neem ik zelfs even rust. Tjongejonge! Ik mag niet méér doen dan de voorgeschreven oefeningen en ik mag ze niet langer doen dan is afgesproken. Volgens de fysio doen ‘meer’ en ‘snel’ voorlopig nog niet mee en ook ‘actie’ en ‘avontuur’ moeten nog een tijdje wachten. Dus ja: de ultieme oefening in geduld!
‘Langzaamaan dan breekt het lijntje niet’ was een gevleugelde uitspraak van mijn moeder. En zoals zo vaak krijgt ze ook nu weer gelijk.
Langzaamaan dan breekt het lijntje niet.