Je kunt het geloven of niet, maar sinds ik de 60 gepasseerd ben, word ik geconfronteerd met een nieuwe, snel opkomende beweging. Een collectief dat onder leeftijdsgenoten steeds vaker de ‘oma-maffia’ wordt genoemd. Nou, nou, nou, hoor ik je al zeggen. Zijn dat niet véél te grote woorden voor al die lieve vrouwen die met plezier oma zijn geworden?
Maar nee hoor. Hoe lief de oma’s ook allemaal zijn voor hun kleinkinderen, onderling gedragen ze zich als ware maffiosi. Laatst belde een vriendin mij huilend op. Ze was door andere oma-vriendinnen weggezet als een slechte oma, omdat ze in de eerste week na de geboorte haar kersverse kleinkind nog niet had geknuffeld. Dat het jonge ouderpaar er sterk de voorkeur aan gaf om even te bekomen van de uiterst zware bevalling en even tijd nodig had om te wennen aan de nieuwe situatie was volgens dit oma-collectief absoluut geen argument. Een oma hoort – bij voorkeur op de dag van de geboorte zelf, of anders dan toch zéker de dag er na – haar kleinkind life te kunnen bewonderen en te kunnen knuffelen. En als je dit verlangen niet hebt of dit moment met je kleinkind niet per direct opeist, zegt dat iets over jouw rol als oma. Dan zet je het kleinkind al onmiddellijk op een afstand die je nooit meer in kunt halen.
De vriendin in kwestie werd zo onzeker van deze oma-chantage, dat ze ten lange leste haar schoondochter wanhopig had opgebeld met het verzoek om toch onmiddellijk langs te mogen komen. Maar gelukkig was de jonge moeder zo slim om haar als antwoord te geven dat het kleintje over een paar dagen nog net zo mooi, lief en leuk zou zijn en dat op dit moment rust en regelmaat toch écht even boven ‘oude-wijven-kift’ moest gaan.
“Ga jij niet oppassen?”, vroegen oma-vriendinnen mij toen ik vertelde dat er aan de kant van de vriend kleinkinderen werden geboren. “Nou dan kun je nooit een ‘echte’ oma worden en bouw je beslist geen band op met die kindjes”, was hun snoeiharde conclusie.
Wat weten ze het toch allemaal goed die oma’s van tegenwoordig. Wat je moet voelen, hoe je moet handelen, waar je moet zijn en wat je moet doen om tot de clan van ‘echte oma’s’ te kunnen behoren. Maar gelukkig is er nog altijd een grotere kracht dan de macht van de oma-maffia. Toen er recent in mijn familie een kleintje werd geboren en de ouders écht even rust wilde na een indrukwekkende bevalling moest ik genoegen nemen met het bekijken van de foto’s die kort na de geboorte werden gedeeld. En wat ik zelf eigenlijk ook niet voor mogelijk had gehouden, gebeurde in een flits: ik werd op slag verliefd op dit kleintje, maar besloot geduldig te wachten tot ik uitgenodigd zou worden om haar vast te mogen houden.
Nee aan de macht van de liefde hoef je nooit te twijfelen, aan de oma-maffia des te meer.