Er zijn van die uitvindingen die geweldig zijn. Door hun eenvoud, perfecte werking en het gemak dat ze bieden. Vondsten die je niet meer weg kunt denken nu ze er eenmaal zijn. Hulpmiddelen waar je je over verbaast dat ze er zo lange tijd niet waren. Ik heb het over zo iets simpels als de FLESSENLIKKER.
Ik weet echt niet wanneer dit handige keukengereedschapje op de markt is gekomen, maar 60 jaar geleden was hij al paraat in menig huishouden. Ook bij ons thuis werd de flessenlikker vroeger zowat elke dag uit de kast gehaald. Niet alleen om de flessen leeg te likken, maar ook de appelmoespot of die ongemakkelijk smalle en hoge jampot. De restjes onderin de fles of pot waren méér dan de moeite waar om naar boven gepeuterd te worden.
In vroegere tijden was de flessenlikker denk ik vooral het toonvoorbeeld van Hollandse zuinigheid. Zuinigheid was (en is) een Nederlands handelsmerk waar we trots op zijn. We maakten er zelfs reclames over. “Ons bin zuunig”, sprak het bekende Zeeuwse meisje als ze de boter wilde aanprijzen. Maar Nederlanders zijn heus niet alleen zuinig. Bij tal van zaken zijn ze vooral ook behoorlijk principieel. Bijvoorbeeld in de aanname dat ‘alles op móet. Tot de laatste druppel’. Dan doe je niet per se zuinig met de Nutella of de pindakaas, maar dan moet de pot – als hij bijna leeg is – ook echt helemaal leeg. Principieel: helemaal leeg! Tot het laatste piepkleine restje.
Laatst zat ik ernstig verlegen om die geweldige flessenlikker van weleer. Sinds lange tijd had ik weer eens een fles advocaat gekocht. Niet om zomaar op te lepelen, zoals oudere mensen graag doen, maar om heerlijke toetjes mee te maken. OMG… wat kun je lekkere toetjes maken met dat goddelijk, gele spul. Combineer maar eens kwark, met vanillevla én advocaat én Boerenjongens. Ongelooflijk lekker! De laatste tijd komt de fles dan ook met regelmaat op tafel. Als ik de advocaat al niet in een dessert heb verwerkt, weet de vriend wel een reden te verzinnen waarom de advocaat alsnog aan het dessert moet worden toegevoegd. Wat hem betreft wordt élk toetje lekkerder met een flinke scheut advocaat. Wat denk je van advocaat op vers fruit? Heerlijk!!
Door het rijkelijk schenken van de advocaat was de fles natuurlijk heel snel leeg. En dat terwijl een volgende fles nog niet op voorraad stond. Maar gelukkig zat er onderin de fles nog een flinke hoeveelheid advocaat. En die kon daar natuurlijk niet blijven zitten! De fles op zijn kop zetten, bood echter onvoldoende soelaas; we hadden immers die tergend langzame advocaat. Ik wilde het restje coûte que coûte hebben! En toen herinnerde ik mij die ouderwetse flessenlikker; geërfd van mijn moeder. In geen jaren meer gebruikt, maar de absolute redder in advocaatnood. Wat een trouvaille; wat een vondst! De fles ging die avond leeg tot de laatste druppel en het dessert was lekkerder dan ooit: vanilleroomijs met verse aardbeien, slagroom én advocaat.
Ik heb meteen drie flessen op voorraad gehaald. Maar nog veel belangrijker: de flessenlikker van mijn moeder ligt weer prominent in de besteklade.
Lekker likken totdat alles, maar dan ook echt álles uit de fles is.