


Voor de zoveelste keer ren ik naar beneden als de deurbel hard en lang gaat. Ik verwacht niets of niemand, maar misschien is het een bezorger die hoopt dat ik een pakje wil aannemen. Maar als ik de voordeur van het slot doe en de deur openzwaai is er geen mens te zien. Geen bode, geen onverwacht bezoek en ook geen verkoper of collectant. Een eindje verderop zie ik twee kinderen haastig wegsteppen. De een kijkt steeds achterom. De ander roept en maant haar om op te schieten. De twee verdwijnen om de hoek van de straat. Er begint mij iets te dagen.
De volgende keer dat de bel gaat, gluur ik uit het slaapkamerraam. En jawel hoor; daar zijn ze weer: de twee buurmeisjes op hun step. De kleinste klimt op de dorpel van de deur, terwijl ze zich goed vasthoudt aan de klink. En dan gaat de bel: hard en lang waarna de twee meiden er razendsnel vandoor gaan. Maar ik heb ze betrapt: op heterdaad!
De volgende dag is het weer raak. Als ik naar de deur ren, roept de vriend: “Loos alarm, het zijn die kinderen weer.” Vliegensvlug open ik de deur. Ze zijn nog niet uit het zicht verdwenen. Ik herken ze: Suusje en Nadia. Als ik hen roep om even terug te komen, blijven ze staan waar ze staan. Ze zijn niet gek! Ik roep dat ik even iets wil uitleggen. De meisjes vertrouwen het voor geen cent, maar komen toch langzaam mijn kant op. Nadia kijkt zo boos als ze kan en Suusje roept met paniek in haar stemmetje ‘dat zij niet heeft gebeld’.
“Waarom kijk jij zo boos?”, vraag ik Nadia als ze vlakbij is. “Omdat jij heel boos gaat doen”, is haar logische kinderantwoord. “Ik ben helemaal niet boos”, stel ik haar gerust. “Vroeger speelde ik dit spelletje ook heel vaak. Niks zo leuk als belletje trekken. Maar jullie spelen het niet goed; dát wil ik even met jullie bespreken. Je moet niet steeds bij hetzelfde huis aanbellen. Dan krijgen de mensen het in de gaten en komen ze niet meer naar de deur. Je moet steeds een ander huis kiezen.” “Dat kan ik nooit onthouden”, roept Suusje verontwaardigd uit. “We hebben bij jou toch nog niet zo vaak gebeld?”, komt er onzeker achteraan. “Jawel, elke dag. En soms wel twee keer op één dag. Dus na vandaag kom ik niet meer naar de deur”, laat ik haar weten.
“En wat doen jullie als je wordt betrapt en iemand wordt boos?”, vraag ik hen. “Ze kunnen ons niet betrappen, want we zijn altijd heel snel weg. En we verstoppen ons echt goed”, laat Nadia vol vertrouwen weten. “Maar dat doen jullie juist niet zo goed. Ik zie jullie elke keer wegrennen. Je moet aanbellen bij een hoekhuis of bij een huis dicht bij een gangetje. Dan kun je na het belletje trekken snel de hoek om en ben je uit het zicht. Pas dan zoek je een goede verstopplek. Mocht je dan toch nog betrapt worden en iemand is boos, dan zeg je gewoon ‘sorry, we speelden een spelletje, maar we zien dat u het niet zo leuk vindt’. Dan is het voor de meeste mensen wel weer goed.”
“Mogen we nou eindelijk weer gaan?”, vraagt Nadia ongeduldig. Ze is mijn pedagogische gezeur helemaal beu. Ze gelooft er allemaal niets van. Een buurvrouw die belletje trekken leuk vindt? Die dat vroeger ook deed? Kan niet! Kinderen doen aan ‘belletje trekken’, maar mevrouwen met grijs haar doen dat niet! Eigenlijk is de lol er nu ook wel vanaf. Voorlopig gaan Suusje en Nadia niet meer op pad om de buurt op stang te jagen. Het wordt tijd voor een ander spelletje. Een spel waar deze buurvrouw, zeker weten, niet van houdt.
Blikverstoppertje misschien?