Het is zo’n laatste, mooie dag in oktober. Zo’n dag die je niet zomaar voorbij kunt laten gaan. Even nog lekker een paar uurtjes op de fiets. Mijn tocht begint in de Maashorst; van dit natuurgebied krijg ik écht nooit genoeg. Elk seizoen is weer even mooi en de Schotse Hooglanders, de herder met zijn schapen, de wilde paarden en de angstaanjagend grote Wisents zorgen voor de nodige spanning. Een goudgeel zonnetje schijnt ongekend fel door het verkleurend bladerdek.
Ik passeer een heer op leeftijd die aandachtig in een camera op statief tuurt. Net als ik voorbij ben, roept hij: “Mag ik u iets vragen?” Meteen ga ik vol in de remmen, bedacht op het feit dat de meneer misschien wat hulp nodig heeft. Maar nee… meneer vertelt dat hij in opdracht van de gemeente een promotiefilm maakt over de Maashorst. Of ik hier aan mee wil werken door voor de camera over mijn ervaringen met dit natuurgebied te vertellen. ‘Echt niet’, denk ik meteen. ‘Toch niet in mijn apenpakje en zonder make up! Voor de camera? Nee dank u!’ Maar ondertussen vertel ik hem wel dat ik zo’n drie keer per week hier op de Maashorst ben te vinden en dat ik dit natuurgebied zo prachtig mooi vind.
Ondanks mijn terughoudendheid weet de vriendelijke meneer mij toch over te halen. ‘Wat kan mij het ook schelen. Wie ziet dit nou?’ Maar alsof hij mijn gedachten kan lezen, adviseert hij mij vanavond toch even op YouTube te kijken. “Want daar staan al heel wat filmpjes met heel veel volgers”, zo laat hij vol trots weten.
’s Avonds zoek ik naar ‘Jan Franken’ en verhip… ik vind aardig wat filmpjes van zijn hand; en beslist niet verkeerd. Met ruim 50 views! Dat moet ik nog maar eens voor elkaar zien te krijgen. Toch ga ik de lat wat hoger leggen. Een Famke Louise zal ik niet worden, maar meer dan 50 volgers moet toch lukken. Misschien dat mijn eerste stappen op de filmset me nu gaan maken… of breken.
Een ander mooi verhaal over mijn ontdekkingen op de Maashorst lees je bij: ‘Hoedoe’