Normaal gesproken heb ik het niet zo op dierentuinen. Beesten moeten niet opgesloten zitten in een hokken, ver weg van hun natuurlijke habitat. En tóch ben ik onlangs naar Wildlands gegaan en ik kan je vertellen: dat was een bijzondere ervaring. Deze ‘adventure Zoo’ ligt midden in het centrum van Emmen. Ik parkeerde de auto aan de rand van de stad. De infobordjes voerden me via het drukke winkelcentrum en langs overvolle terrassen, linea recta naar het gemeentehuis. En daar, op het grote Raadhuisplein, vond ik de ingang van Wildlands. Surrealistisch gewoon. Want eenmaal binnen in het park sta je in een compleet andere wereld. De wereld van het tropisch regenwoud, de oceaan, de savanne en de woestijn. Je komt ogen en tijd tekort als je alles in één dag wilt zien.
Ik begon in de tropische vlindertuin waar de temperatuur op de nog vroege ochtend de buitentemperatuur van 320 C ruimschoots oversteeg. In deze jungletuin fladderen de mooiste vlinders en zingen kleurrijke vogels het hoogste lied. Even was ik weer helemaal terug in Costa Rica. Mijn favoriete vlinder: de blauwe morpho liet zich volop zien. Ik kon haar zélfs fotograferen: ze zat waarachtig eventjes stil en spreidde haar vleugels. Zonder licht oogt de blauwe morpho zwart. Maar zodra het licht op haar vleugels wordt weerkaatst, via kleine holtes en ribbeltjes in de schubben, verandert de kleur van deze vlinder in zeldzaam mooi fluoriderend blauw.
Na de vlinders waren de apen aan de beurt. Wildlands is een thuis voor heel veel apensoorten. Voor de zwarte maki en de bruinkopslingeraap bijvoorbeeld, maar ook voor het gouden leeuwaapje met zijn prachtige manen, de witgezicht saki en de kleine Keizertamarin. Dit aapje is vanwege zijn imposante snor vernoemd naar de Duitse keizer Willem II. Ik vind écht alle apen leuk, maar van de mantelbavianen was ik toch wel het meest onder de indruk. Deze apenkolonie bestaat inmiddels uit 170 hyperactieve apen. Dat lijkt veel, maar is het niet. In het wild telt een kolonie vaak ruim 400 leden. In Wildlands omringen zeven grote baviaanmannen zich met een flinke harem van toegewijde vrouwtjes. Gezamenlijk zorgen de vrouwen voor de ondeugende puberapen en de babies. De kolonie kent geen hiërarchie en heeft geen leider. Maar doe geen poging om een haremvrouwtje in te pikken, want dan wordt de grote baviaanman boos. Heel erg boos. Het is voor de jonge kerels dan ook een hele uitdaging om een eigen harem te formeren. Zou de visie van influencer Andrew Tate misschien geïnspireerd zijn op het gedrag van deze grote bavianen met hun opzichtige mantel?
Ik heb flink wat tijd genomen voor het volgen van tweetenige luiaard. Tergend langzaam verplaatst hij zich van de ene naar de andere tak. Deze sloomste onder de dieren zie je niet vaak in een dierentuin. Tijdens een tochtje door de woestijn ontmoette ik het babygirafje, geboren op 1 juni 2026. Tijdens de bevalling is dit jong zo’n twee meter naar beneden gevallen om met een flinke klap de grond te raken. Dit klinkt gevaarlijk, maar deze klap is nodig om de ademhaling op gang te brengen. Vol verwondering keek het jonge beest naar de wereld om hem heen. Naar de witte neushoorn die helemaal niet wit is, maar wel indrukwekkend groot, dik en gevaarlijk vooral als hij niet opzij wil gaan.
Lang heb ik gezocht naar de breedvoorhoofdkrokodil, maar die liet zich deze dag niet zien. De olifanten wel. Die namen met hun logge lijven een verkoelend bad. Voor het oververhitte lijf van de ijsbeer was het water helaas niet koud genoeg. Door zijn dikke vacht had hij het zwaar bij deze tropische temperaturen. Maar de stokstaartjes niet. Die waren zoals altijd uitermate actief én op hun hoede. Onderling druk communicerend, hielden ze alles en iedereen scherp in de gaten.
Maar dan het nijlpaard. Die lag alleen maar dik, lui, lelijk en vooral heel gelukkig te zijn. Precies zoals het liedje van Klein Orkest dit zo mooi beschrijft. Bij de groene arassari ontdekte ik een leuk weetje. De kleurrijke snavel van deze kleine toekan werkt ’s zomers als een airco en ’s winters als een verwarming. Kijk zoiets zou ik nou ook wel willen hebben!
De sneeuwuil valt echt niet op als hij in de sneeuw zit, maar hier in Wildlands bood hij een trieste aanblik. De uil hijgde en hapte naar adem. Dit zijn geen temperaturen voor een witte vogel. De kamelen en dromedarissen daarentegen hadden de tijd van hun leven; lekker chillen in de schaduw van een grote boom. Beetje rondkijken, beetje kauwen en verder gewoon helemaal niets doen. En ook de Californische zeeleeuwen genoten volop van de zon. Op een grote steen lagen ze urenlang te bakken. Zouden dieren zich eigenlijk ook niet moeten beschermen tegen de zon?
Vanaf opening tot sluiting van het park genoot ik van al die mooie en bijzondere dieren. Ik maakte de ene na de andere foto. Natuurlijk deel ik graag wat mooie plaatjes met jullie.
Wildlands is het bezoeken meer dan waard.