Twee vrouwen

Zonder aarzeling had ze zich aangemeld voor de midzomernachtwandeling. Tien kilometer wandelen voor het KWF. Maar als ze bij het startpunt aankomt, voelt ze zich toch een beetje ontheemd. Tien kilometer helemaal in haar eentje, terwijl ieder ander in het gezelschap van een maatje lijkt te zijn: dat voelt onbehaaglijk.

“Loop jij vandaag ook de 10 kilometer?” vraagt een vrouw met een hoofddoek en een veel te dikke jas voor deze avond. “Iedereen hier loopt de 10 kilometer!”, denkt Marleen, maar deze gedachte houdt ze voor zich. Vriendelijk vraagt ze de mevrouw of ze graag samen wil lopen. En dat wil de mevrouw wel, want ook zij blijkt het lastig te vinden om hier te midden van al die mensen alleen te zijn. En dus gaan de twee vrouwen op stap; eerst nog onwennig zwijgend, maar langzaam komt het gesprek op gang. “Is het niet te warm met je jas en je hoofddoek?” “Jawel”, bevestigt de mevrouw die Myrna blijkt te heten. “De jas kan ik wel uitdoen, maar de hoofddoek blijft, warm of niet. Daar heb ik nou eenmaal voor gekozen.” En het gesprek gaat verder over geloof en ongeloof. Over wat het je brengt en wat het je kost.

“Wat brengt jou hier bij deze tocht?”, vraagt Marleen. En dan vertelt Myrna hoe ze als jong meisje met haar ouders naar Nederland is gekomen. Op haar 17^de ontmoet ze de liefde van haar leven. Een jaar later wordt de bruiloft groots gevierd in Nederland volgens Turkse tradities. Kort daarna blijkt Myrna zwanger te zijn. Het geluk lacht haar toe, totdat haar man op een dag ziek thuis komt en binnen vier weken overlijdt. Nog geen half jaar later wordt haar dochter geboren in een sluier van verdriet. Myrna doet er alles aan om voor haar kind zowel vader als moeder te zijn. Familie en vrienden helpen, maar een kind alleen opvoeden is zwaar, heel erg zwaar.

Sinds enkele maanden werkt ze bij een hulpverleningsinstantie voor mensen met een ander land van herkomst. “Er is nog zo veel ellende onder deze groep”, zegt Myrna “Integratieproblemen, armoede, taal- en cultuurproblemen. Problemen die zich op de gekste plekken voordoen, bijvoorbeeld als iemand opgenomen wordt in het ziekenhuis en de verpleegkundige geen raad weet met al die familie die constant in- en uitloopt. Myrna bemiddelt, ondersteunt en gebruikt haar levenservaring om mensen op weg te helpen. En dat maakt haar gelukkig. Net als haar prachtige dochter die geslaagd is voor haar VWO en nu verder wil studeren.

“Zo slecht heb ik het dus niet gedaan”, verzucht Myrna, “al blijft het lastig om me écht thuis te voelen bij Nederlanders. “Daar hebben we vanavond dan een positieve wending aan gegeven!”, lacht Marleen en ook zij deelt haar verhaal.

Het is donker als de twee vrouwen voor het laatste stukje van de wandeling een bos moeten doorkruisen. In een reflex grijpen ze elkaar bij de hand en met een grote grijns op het gezicht wandelen ze als zusters over de finish. “We hebben een mooie tocht volbracht in een strijd die nooit vergeten mag worden”, concluderen de twee vrouwen, waarna ze hartelijk afscheid nemen van elkaar.

Dag Myrna. Dag Marleen. Volgend jaar weer.