“Wát heb je gedaan?”, vraagt een vriendin. terwijl ze mij vol ongeloof aankijkt. “Nou ja, zo erg is het toch niet?”, werp ik tegen. “Ik heb geen misdaad begaan!” Maar hoezeer ik ook mijn best doe om te bagatelliseren wat er gebeurd is, mijn vriendin blijft verontwaardigd. Wat is het geval?
Op de eerste dag van het nieuwe jaar zette ik de tv aan. Ik wilde het nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazers Ensemble opnemen dat die avond uitgezonden werd. Dat concert is elk jaar weer bijzonder. Vrolijk, eigenzinnig, ontroerend soms. Klassieke muziek op een manier die mij raakt. Met niets te vergelijken: zo mooi. Je moet het écht terugkijken als je het nog niet gezien hebt.
Gastmuzikanten uit verre landen sluiten aan met de meest bijzondere instrumenten en ook poppenspelers doen regelmatig mee. En altijd is er weer een plek voor jong talent: jongeren die de NBE-componistenwedstrijd hebben gewonnen. Je zult maar als tienjarige met het NBE op het podium van het Concertgebouw staan. Dat ik dit concert wil zien, begrijpt mijn vriendin wel. Maar wat er gebeurde vóórdat ik het NBE nieuwjaarsconcert opnam, tart haar voorstellingsvermogen.
Al zappende langs de zenders was ik blijven hangen bij het klassieke nieuwjaarsconcert uitgevoerd door de Wiener Philharmoniker in de Gouden Zaal van de Wiener Musikverein. Het concert dat traditioneel gedomineerd wordt door de walsen van de Strauss-dynastie. Niet bepaald mijn smaak.
In mijn kindertijd was dit concert de aftrap van het nieuwe jaar. Geen ontkomen aan. Na het ontbijt zette mijn vader de tv aan. Zodra de iconische openingstune van de Eurepean Broadcasting Union klonk, moesten wij stil zijn en toekijken. Ik krijg er nog jeuk van. Maar nóg erger dan dat oudbollige, oersaaie nieuwjaarsconcert waar geen eind aan leek te komen, waren de kampioenschappen skischansspringen die steevast volgden. Je hele middag voorgoed naar de filistijnen. De eerste dag van het jaar was al verloren voordat hij begonnen was.
Mijn vriendin en ik beloofden elkaar plechtig dat – als we eenmaal het huis uit zouden zijn – we écht nooit meer naar het nieuwjaarsconcert zouden kijken. Onze nieuwjaarsdagen werden leuk en actief.
Maar nu heb ik, geheel tegen onze afspraak in, op de eerste dag van 2026 tóch naar het klassieke nieuwjaarsconcert gekeken. En ik beweer zélfs dat ik ervan heb genoten. “Hoe kan dat nou?”, roept mij mijn vriendin uit. “We zouden ons verbond toch nooit verbreken?” “Er was een sprankelende dirigent”, probeer ik nog. “Yannick Nézet-Séguin; een man met van die leuke rossige krullen, een oorbel en tatoeages. Er werden stukken gespeeld van andere componisten; geen walsen, maar pittige, up tempo composities. Ook vrouwelijke componisten kwamen ruim aan bod. Het repertoire was gewoon anders dan vroeger. Zelfs de musici hadden meer plezier.”
Maar mijn vriendin kan mijn switch met geen mogelijkheid volgen. Volgens haar is en blijft het nieuwjaarsconcert saaier dan saai. “Wat is er dan bij jou veranderd?”, probeert ze in een ultieme poging om mijn afvalligheid te begrijpen. En daar moet ik even goed over nadenken. “Ik heb weer eens met nieuwe ogen gekeken”, zeg ik uiteindelijk”. “Dát is er veranderd. Misschien zijn er wel meer dingen die opeens leuk blijken te zijn als ik ze met nieuwe ogen bekijk. Ik wil gewoon nieuwsgierig blijven.”
Nieuwsgierig blijven. Dingen met nieuwe ogen bekijken. Dát wens ik iedereen toe voor het nieuwe jaar.
vanzelfsprekender.com 