Vooral NIET luisteren

Ik ben toe aan een nieuwe bril. Op zichzelf is dat niets bijzonders. Er zijn legio mensen die om de paar jaar een nieuwe bril nodig hebben. Anderen vinden het gewoon leuk om met de brillenmode mee te gaan. Voor hen is het kopen van een bril net zo makkelijk als de keuze voor een nieuwe jas. Ik ken iemand die bij elke outfit een bijpassende bril heeft. Nou, zo iemand ben ik dus helemaal niet. Voor mij is een bril vooral een hulpmiddel om alles haarscherp te kunnen zien.

Maar ja, een nieuwe bril kost een paar centen; zeker als je van die multifocale glazen hebt en het best geslepen glas wilt voor het mooiste resultaat. Ik ga dus niet over één nacht ijs. Op een rustige doordeweekse middag stap ik eens binnen bij een bekende brillenzaak, op zoek naar een montuur dat mijn gezicht flatteert.

Ik weet precies wat ik niet wil. Niet zo’n opvallende bril waarbij omstanders denken: ‘bril waar ga jij met die vrouw naar toe?’ Ook geen ronde glazen die mijn toet nog boller zullen maken. Ik wil géén montuurloze bril en ik wil beslist geen goudkleurig exemplaar. Ook tierlantijntjes zijn aan mij niet besteed. Zo: dat is duidelijk! Maar deze opsomming brengt mij nog niet bij wat het WEL moet zijn. Ik kom niet veel verder dan ‘dat ik wat meer kleur in mijn gezicht wil’. Maar welke kleur? Geen idee! Groen, blauw of misschien zelfs rood of paars?

In de brillenwinkel loop ik langs de lange wanden. Een verkoopster komt me tegemoet. “Kan ik u helpen?”, vraagt ze vriendelijk. En ja, bij mijn zoektocht naar het perfecte montuur wil ik wel geholpen worden. “Waar bent u naar op zoek?”, is haar logische vervolgvraag. Met enige schaamte beken ik haar dat ik alleen maar weet wat ik NIET wil, en ik som mijn no-golijstje voor haar op.

“Helder”, zegt de jongedame en ze loopt naar een wand achter in de winkel om terug te komen met vier goudkleurige brillen. Ik zet ze niet eens op mijn neus, zo lelijk vind ik ze. Omdat ik vermoed dat de verkoopster mij wellicht niet goed heeft verstaan, som ik nog maar eens op welke brillen het voor mij zeker NIET gaan worden.

“Duidelijk”, is ook deze keer haar reactie en ze loopt naar een andere wand om terug te komen met drie montuurloze opties. Verbaasd kijk ik haar aan. Met enige irritatie in mijn stem laat ik haar weten dat ik géén montuurloze bril wil. Ze loopt weg, zoekt nu wat langer en legt mij dan een serie brillen van groot formaat voor in zeer opvallende kleuren. Wederom precies wat het NIET moet zijn. Natuurlijk wijs ik ook nu weer alle exemplaren resoluut af. De jongedame blijft vriendelijk en geduldig en zoekt verder. Maar als ze terugkomt met ronde brillen en brillen met allerlei frutsels op de pootjes vind ik het welletjes. Ik moet hier weg. Hier zien ze mij niet meer terug! Deze vrouw LUISTERT niet! Je zou aan jezelf gaan twijfelen: bij mijn opsomming heb ik toch duidelijk gezegd wat ik NIET wilde?

Als ik richting de uitgang loop, blijf ik me afvragen waarom de verkoopster juist álles pakte wat ik niet wilde hebben. Hangt er soms ergens een verborgen camera? Word ik in de maling genomen? Ik moet het weten en vraag haar: “Waarom legde jij me nou allemaal brillen voor die ik niet wilde hebben?” Dit is haar antwoord: “Ik leg mijn klanten altijd voor wat ik passend vind; zeker als een klant niet weet wat zij wil. Ik heb verstand van brillen en ik weet wat mooi zal staan. De meeste klanten gaan wel mee met mijn adviezen, maar u staat er duidelijk niet voor open en dan wordt het niets.”

Ik ben met stomheid geslagen. Heb ik iets gemist? Is dit een nieuwe verkooptactiek: de niet-luisteren-strategie?

Vooral NIET luisteren!