Voorlezen

We hebben een goede gewoonte maar weer eens in ere hersteld. Na de warme maaltijd lezen de vriend en ik elkaar om beurten voor. Een heerlijk moment van rust op de dag.

Voorlezen en voorgelezen worden vond ik altijd al supergezellig. Als mijn zus vroeger in bed een boek las, vroeg ik haar om hardop te lezen. En dan verzuchtte zij: “Je weet toch helemaal niet waar ik ben in het boek. Dan snap je toch niet waar het over gaat!”, Maar steevast was mijn antwoord: “Lees nou maar gewoon hardop dan slaap ik beter.” En dus las zij mij voor in de tijd dat wij als tieners het tweepersoonsbed deelden. Geen beter slaapmutsje dan het rustige stemgeluid van mijn voorlezende zus.

Terug naar het hier en nu. Voorlezen of voorgelezen worden is nog steeds dé ultieme manier van onthaasten. Door op te gaan in een verhaal, je mee te laten voeren in een andere wereld, kom je los van de hectiek van de dag. Je bent zelfs beter bestand tegen al die vreselijke nieuwsberichten die van alle kanten voortdurend op je afkomen.

Onze voorleessessie begon met het boek van Herman Finkers: ‘De cursus omgaan met teleurstellingen gaat wederom niet door.’ Alleen al die titel! Hilarisch toch? Elk verhaal uit het boek zit boordevol vrolijkheid. Soms kon ik gewoon niet meer lezen van het lachen. Wat een humor verstopt die Finkers in de meest dagelijkse dingen.

Na Finkers kwam het boek ‘Gouden jaren’ van Annegreet van Bergen op tafel. Een feest van herkenning voor elke babyboomer. Wat is er in de afgelopen 50-60 jaar een hoop veranderd en wat zijn al die ontwikkelingen hard gegaan! Als midzestiger heb ik het allemaal bewust meegemaakt: de komst van de tv, de wasmachine, de computer, de mobiele telefoon en nog veel, veel meer. Dit boek is een absolute aanrader. Het levert de mooiste gesprekken op.

En nu zijn we ‘De kleine Prins’ van de Franse schrijver/piloot Antoine de Saint-Exupéry aan het lezen. Na de Bijbel het meest vertaalde en meest verkochte boek ter wereld. Net als de Bijbel leest ‘De kleine Prins’ als een prachtig filosofisch sprookje vol symboliek. Maar waar de Bijbel zo’n 2.000 jaar oud is, is De kleine Prins van 1943 en dus eigentijds.

Het prinsje komt van een kleine asteroïde waar hij drie vulkanen en een eigenwijze maar geliefde roos heeft achtergelaten. Hij bezoekt allerlei planeten waar hij telkens iemand ontmoet die symbool staat voor een bepaalde menselijke tekortkoming (macht, ijdelheid, bezit). Het prinsje verbaast zich op elke planeet over de manier waarop volwassen mensen naar de wereld kijken en zaken aanpakken. Eenmaal op aarde sluit de prins vriendschap met een vos, die hem de belangrijkste les van het boek leert: ‘Alleen met het hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar’. De vos leert hem ook dat vriendschap verantwoordelijkheid met zich meebrengt en dat je vanzelf gaat houden van hetgeen je aandacht geeft.

Op de middelbare school scoorde ‘Le petit Prince’ hoog op de literatuurlijst voor het examen Frans. Niet omdat het boek zo mooi en betekenisvol was, maar omdat het zo lekker dun was. Het bestaan van De kleine Prins was mij wel bekend, maar ik had het boekje nog nooit gelezen en zelfs niet ingezien. Tot voor kort dan. Nu lezen we elke avond een hoofdstukje om vervolgens de mooiste, filosofische gesprekken te hebben over de diepere betekenis van het verhaal. De kleine Prins is een aanrader voor het herijken van je levensvisie.

Ik ben benieuwd wat ons volgende boek gaat worden, nu we met deze drie kanjers de lat al aardig hoog hebben liggen.

Goede suggestie hoor ik graag.