“Wil jij een mooie foto van mij maken? Ik zag jou zo vrolijk lachen en kwebbelen, dus ik dacht: dat is een aardige vrouw. Ik durf haar wel te vragen of ze een foto van mij wil maken.” De Duitse mevrouw ratelt nog even door voordat ze mij de camera in de handen drukt. “Je moet het wel een beetje snel doen”, zegt ze nog. “Terwijl jij de foto maakt, hou ik mijn buik in. Ik vind het vervelend als je kunt zien dat ik een buikje heb. Dus zeg het maar als je zo ver bent, dan span ik de buikspieren flink aan.”
Omdat ik de opdracht krijg ‘een mooie foto te maken’, neem ik toch echt even de tijd om de juiste positie te kiezen. Ik wil niet tegen de zon in fotograferen en de zon mag ook weer niet recht in het gezicht van de Duitse mevrouw schijnen. Ik wil de schittering op de rustig kabbelende Ostsee zien te vangen en ook de voor Rügen zo markante krijtrotsen. En natuurlijk moet de mevrouw goed uitkomen op de foto. Zij wordt dé blikvanger. De mevrouw wil immers een gedenkwaardige foto van deze plek; van dit moment. Eentje die laat zien hoe zij het hier, op vakantie in Rügen, prima naar haar zin heeft. Een foto die toont dat ze actief en sportief is. Ze rits het knalroze sportjack open en gooit het losjes naar achteren. Nonchalant leunt ze op de reling van de pier en kijkt mij lachend aan.
“Mooie bril heb je op”, complimenteer ik haar. “Ik had altijd van die saaie, nikszeggende brillen”, vertrouwt ze me toe alsof we elkaar al jaren kennen. “Maar toen ik toe was aan een nieuwe bril dacht ik: ik koop een kleurrijk exemplaar. Had ik gewoon zin in. Na lang wikken en wegen werd het deze bril. Ik twijfel nog wel eens of dat wel kan: zo’n bril op mijn leeftijd, maar oud is toch vooral ‘hoe je je voelt en zeker niet wat je bent’!” Ze roept het bijna uit. De mevrouw wil duidelijk een statement maken.
“Ik kom uit München”, gaat ze verder. “Voor het eerst van mijn leven ben ik alleen op vakantie. Ik heb een vervelende scheiding achter de rug na 40 jaar huwelijk. Het pensioen kwam in zicht en ik kreeg het Spaans benauwd. Ik zag het helemaal niet zitten om met die man de AOW in te gaan. Ons leven is altijd zo ongelooflijk saai geweest. Altijd ruzie en gezeur om niks. Ik wil vrolijkheid, uitdaging, spanning, avontuur. Nieuwe mensen leren kennen. Nu heb ik het allemaal zelf in de hand. En dat is heerlijk! Ik maak van alles mee. Elke dag onderneem ik iets nieuws. Ik ga overal op af, wil van alles weten en ik ontmoet allemaal leuke mensen. Nu jou weer. Met vrolijke mensen krijg ik makkelijker contact. Waar had je zo’n plezier over?”, vraagt ze.
Ik vertel haar dat ik een rondvaartboot aan zag komen vol met chagrijnig kijkende toeristen. “Zouden die mensen het wel naar hun zin hebben?”, had de vriend zich hardop afgevraagd. “Ja, hoor, die mensen hebben de dag van hun leven”, had ik de vriend vol overtuiging verteld. “Ze hebben van alles meegemaakt en zijn gewoon een beetje moe.” En terwijl de boot naderde om aan te meren bij de pier, vertelde ik de vriend wat deze mensen allemaal gezien en gehoord hadden. Ik fantaseerde er op los; maakte de werkelijkheid gewoon een beetje leuker. Want de werkelijkheid was natuurlijk dat deze mensen de hele dag – dicht op elkaar gepakt – op die boot hadden gezeten. Met een gezapige snelheid waren ze over de Ostsee gevaren om vanaf een grote afstand de krijtrotsen te bekijken. De gids had monotoon zijn verhaal afgedraaid en zijn standaardgrapjes gemaakt. Een knappe die daar niet chagrijnig van wordt.
“Was iedereen maar zo vrolijk”, zegt de mevrouw opeens serieus. “Dan zou de wereld er heel anders uitzien. Gewoon een beetje aardig zijn, is toch niet zo moeilijk? En respect! Dat is ook belangrijk. Eigenaardigheden met een glimlach accepteren en jouw waarheid niet zo opdringen aan een ander. Als we dat zouden doen, kwamen we tenminste nog eens ergens.”
“Kom we maken nu echt even die foto”, zeg ik voordat het té somber wordt. “Buik in en lachen!” Ik knip de een na de andere foto in de hoop dat de gedroomde foto er tussen zal zitten. Vrolijk groetend nemen we afscheid. Dan vertel ik de vriend eindelijk hoe het verder ging met die toeristen op die overvolle boot. Ze waren dus niet chagrijnig, maar gewoon een beetje moe van een dag vol spanning en avontuur. Het was zó gezellig geweest; zo gelachen met elkaar. En dan vertel ik wat er allemaal gebeurd is op die boot.
Maar het belangrijkste was: iedereen was gewoon aardig.