Verbinding

Verbinding, verbinding, verbinding: het is een ‘jeukwoord’ geworden. Te pas en te onpas wordt het gebruikt. Coaches, buurtwerkers, politici, managers: ze willen allemaal ‘verbinding’. Maar verbinding met wat? Met wie? En vooral hoe? Iedereen is tegenwoordig zo ongelooflijk individualistisch ingesteld dat we nauwelijks meer met elkaar in verbinding kúnnen komen. Het begrip lijkt ‘leger’ dan ooit tevoren. Ik worstel hiermee. Het houdt me bezig en het irriteert me.

Tot die avond waarop ik uitgenodigd wordt door een bijzondere man uit mijn woonplaats. Hij vraagt mij om – samen met heel veel anderen – naar een prachtige plek in de natuur te komen. Hij wil zijn droom met ons vieren.

Jaren geleden is hij met zijn jonge gezin gevlucht voor het tirannieke regime van Iran. Na veel omzwervingen vindt hij zijn plek, leert onze taal, start een zaakje en krijgt een droom. Vanaf het moment dat hij een beetje geland is in zijn nieuwe land en stad gaat hij alles met elkaar verbinden. Hij kookt Iraans voor zijn stadsgenoten, maar opent al gauw een tweede zaakje: een cateringbedrijf met wereldse gerechten. En hij gaat door.

Hij organiseert allerlei activiteiten, veelal rondom samen eten, Mensen van alle nationaliteiten brengt hij samen. Een diner op de dijk met 500 mensen? Geen probleem. Een midzomernachtviering om de wende te markeren die zo kenmerkend is in tal van geloven? Lukt gewoon met 1.000 mensen. En wat hij voor zijn gasten kookt tijdens dit soort festiviteiten, bereidt hij ook voor de bewoners van het asielzoekerscentrum. Want trek in lekkere gerechten is universeel.

En nu heeft hij in een natuurgebied een restaurant overgenomen met heel veel extra ruimtes. Een plek die zich perfect leent voor van alles. Ateliers voor kunstenaars, exposities, theater, cultuur, film, muziek. Hij vraagt zijn gasten deze avond om mee te denken wat hier moet ontstaan. ‘Samen eten’ zal steeds de verbindende factor zijn.

Eigenlijk had hij al met pensioen moeten gaan, maar er is nog zoveel moois te ondernemen. Al hij heeft wel mensen nodig die hem daarbij helpen. Enthousiast en bevlogen spreekt hij de genodigden toe terwijl het aantal vrijwilligers dat zich meldt de 150 al voorbij gaat.

Ik wil ook meedoen. Alles rondom deze man ademt gastvrijheid en verbinding. Niet ‘ik’, maar ‘wij’. Niet ‘zoveel mogelijk verdienen’, maar ‘zoveel mogelijk geven’. Ja, nu voel ik het weer. Dít is wat verbinding moet zijn! Gelukkig heb ik de betekenis van dit woord weer helemaal teruggevonden.

Oprechte verbinding