Erop los meppen!

Met een kordate slag laat de saunameester de berkentakken op mijn zwetende rug neerkomen. Ik onderga het in alle rust en volledige ontspanning. Dankbaar voor zoveel genot wacht ik op de 2de en 3de slag en verlang alleen maar naar meer. In een sauna die is opgestookt tot zo’n 90 graden neem ik deel aan een Banjaritueel. Het slaan of kloppen met doorweekte berkentakken verbetert de doorbloeding van het lichaam, verlicht pijnlijke gewrichten en vermindert stress. Bovendien is de geur van de takken een weldaad voor de luchtwegen.

Toch eigenlijk wel vreemd dat ik mij hier vrijwillig op de rug laat meppen, terwijl je vroeger doodsangsten uitstond als er klappen dreigden. Van het vriendelijke Banjaritueel dwalen mijn gedachten af naar de voorwerpen waar vroeger mee werd geslagen, meestal om het gezag van onderwijzer of ouder kracht bij te zetten. Zo vertelde mijn vader dat in zijn lagere schooltijd de leraar wel eens naar de plak greep om leerlingen tot de orde te roepen. Die platte plank was perfect om hard op de vlakke hand te slaan. Maar ook de grote aanwijsstok gebruikten zijn leraren graag om stevige klappen uit te delen. Toen het slaan met plak of stok uit de klaslokalen werd verbannen, stapten onderwijzers over naar de grote liniaal. Ook dit attribuut leende zich prima voor het uitdelen van een pijnlijke tik.

Nog erger dan deze straffende leraren vind ik echter het verhaal van de vader die in vroegere tijden zijn zoon sloeg met de broekriem. Dat beeld alleen al van die boze vader die zijn riem losmaakt, het stuk leer resoluut uit de lussen trekt en om zijn hand draait en dan zijn kind een paar flinke zwiepers geeft. Pure agressie en mishandeling.

Al moet ik zeggen dat mijn moeder ons vroeger ook behoorlijk de stuipen op het lijf kon jagen als zij dreigde ‘mijn vader met de mattenklopper naar boven te zullen sturen‘ als we niet heel gauw gingen slapen. Natuurlijk had zij ons dan al tig keer vriendelijk verzocht om stil te zijn, maar balorig als wij waren, hadden we daar geen enkele boodschap aan. Logisch dat de maat een keer vol was bij mijn anders zo geduldige moeder. Die mattenklopper is uiteindelijk nooit op mijn billen neergedaald. Het dreigen met de klopper die bij de grote schoonmaak zo venijnig tegen het vloerkleed zwiepte, was voldoende om mij tot gehoorzaamheid te dwingen.

De vriend memoreert nog wel eens hoe zijn moeder met een pantoffel in de hand zijn vervelende zus achterna rende. Dat was nog eens wat! Maar een pantoffel is wat mij betreft toch een stuk vriendelijker dan de hier eerder opgevoerde slagwapens.

Ik kan mij nog goed de gloeiende bil herinneren na een flinke klap met de vlakke hand. De huid werd rood en warm, maar echt pijn deed het nou ook weer niet. Voor mij was die billentik vooral een teken van zwakte; het dwong totaal geen respect af.

Sinds 2007 is elke vorm van slaan, inclusief de corrigerende tik, bij wet verboden. Kinderen blijken helemaal niets te leren van een klap, al dan niet met een voorwerp. Het leidt alleen maar tot angst en zelfs tot agressie zodra het kind groot en sterk genoeg is om in opstand te komen. Om die reden werd de riem dan ook nooit meer uit de lussen getrokken bij een puberzoon met voldoende kracht en lengte. Dat liet de vader wel uit het boze hoofd.

Terug naar de berkentakken, want mij Banjaritueel bestaat uit drie elkaar opvolgende rondes waarbij telkens een andere geur een prominente rol speelt. En in élke ronde doet de saunameester wat hij moet doen: met de juiste kracht en in het juiste ritme met berkentakken op mijn gebogen rug meppen die daardoor een beetje rood wordt en heerlijk gaat gloeien.

I want more!