Vreemde kostgangers

Ik ben nog nooit zo in mijn nopjes geweest met ongenode gasten in mijn huis als met deze twee. Sinds vorige week is het een komen en gaan. Van alles sjouwen ze ongevraagd naar binnen. En als ik kom kijken hoe het met deze vreemde kostgangers gaat, houden ze zich stil alsof er helemaal niemand is.

Ben maar niet bang; het gaat hier niet om zwervers, asielzoekers, krakers of vandalen. Ik heb gewoon bezoek gekregen van twee schattige zwaluwtjes die de overkapping in mijn tuin tot dé ideale nestelplek hebben gebombardeerd. En ze hebben haast zo te zien; mevrouw zwaluw moet haar eieren kwijt. Ik heb zo’n vermoeden dat die twee eigenlijk al veel te laat zijn. En dus vliegt het koppeltje – zonder ook maar een moment te pauzeren – in hoog tempo in en uit; takjes, veertjes, blaadjes en allerlei prullaria met zich meesjouwend.

Als ’s avonds de rust is ingevallen, ga ik wel eens stiekem kijken. Maar hoe ik ook speur: met geen mogelijkheid kan ik het nestje vinden. Moet ook helemaal niet: een kraamkamer heeft privacy nodig en dient met rust gelaten te worden.

Vol spanning tuur ik elke dag in mijn tuin. Reikhalzend kijk ik uit naar het moment dat de kleintjes uit zullen vliegen. Wat een geweldige aanblik zal dat zijn! Al zou ik willen dat de hele familie hier – voor altijd – zou blijven wonen. Gewoon, omdat het zo gezellig is die kleine drukte.

Nu al last van het ‘lege nest syndroom‘!

Lees ook het vervolg op dit verhaal een jaar later: ‘Vreemde kostgangers (deel 2)’.