Grad van Gerda van de Munsteeg

Ik heb me aangemeld voor een vertelavond in Olland. Een dorp niet groter dan één straat, maar wel met een uit de kluiten gewassen gemeenschapshuis. En daar word ik begroet door een man die in stevig Ollands dialect aankondigt dat hij er in geslaagd is om voor deze avond maar liefst drie vertellers te boeken. En wij mogen daar voor de luttele vergoeding van € 5,- meer dan twee uur van gaan genieten.

Ik zoek een plaatsje op de tweede rij, want bij een vertelvoorstelling is het aan te raden om lekker vooraan te gaan zitten. Dezelfde gedachte moet de oude man hebben gehad die zich met zijn rollator tussen de stoelen doorwurmt. Hij gebaart naar mij dat hij op de stoel naast mij wil gaan zitten. Ik schuif enkele stoelen in de rij naar achteren en begeleid hem naar zijn plaats. Iemand anders zet de rollator aan de kant. Dat is het leuke van een gemeenschapshuis; dan doe je dat gewoon voor elkaar. De oude heer zakt met een plof in de stoel naast mij.

“Wie bent u”? , vraagt hij zodra hij zit. Ik krijg nauwelijks de kans om mijn naam te zeggen, want de man vertelt in één moeite door dat hij Grad heet en 99 jaar is. ‘Ik ben de enige echte verteller hier in het dorp,” laat hij mij weten. “Bij alle trouwtjes en rouwtjes van mijn dorpsgenoten en bij alle geboortes, verjaardagen, communie- en doopfeesten heb ik een verhaal verteld”, vervolgt Grad met de nodige trots. “Waarom staat u vanavond dan niet op het podium?”, vraag ik hem oprecht verbaasd. En eerlijk gezegd weet Grad dat ook niet. Want wat zouden die drie vertellers nou beter kunnen dan hij? “Ze zeggen dat mijn geheugen niet goed meer is”, zegt Grad met de nodige verontwaardiging. “Maar dat is echt onzin. Mijn geheugen is nog nooit goed geweest en dat hindert me bij het vertellen heus niet. Wat ik niet meer weet, verzin ik er gewoon bij. Geen mens die weet hoe het werkelijk zit; al helemaal niet als ik over vroeger vertel. Bovendien kunnen ze toch niet controleren hoe het werkelijk zit. Ik ben de oudste in het dorp. Dus ik weet het altijd nog het beste.”

En met deze ‘waarheid als een koe’ begint de eerste verteller haar verhaal. Het is een sprookje uit het hoge Noorden. Het verhaal is mooi en wordt prachtig verteld, maar nog mooier is het commentaar dat Grad voortdurend geeft in zijn onvervalst Ollands dialect. Ook bij de tweede en derde verteller laat hij zich niet onbetuigd. “Er klopt niets van hun verhaal”, merkt Grad schamper op als de vertellers hun applaus in ontvangst nemen. “De volgende keer moeten ze mij maar weer vragen, want hier in Olland is maar een échte verteller en dat ben ik!”

Grad van Gerda van de Munsteeg; onthou die naam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: